பயிற்று மொழியும் நடைமுறை சிக்கல்களும் –

Print Friendly, PDF & Email

ப.கமலக்கண்ணன், இணைப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை, சிக்கய்யநாய்க்கர் கல்லூரி, ஈரோடு.

தமிழகத்தில் தொடக்கக் கல்வி முதல் பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சி, மருத்துவம், பொறியியல், வேளாண்மை மற்றும் சட்டம் முதலான அனைத்து நிலைகளிலும் கல்வியைத் தமிழிலேயே வழங்க வேண்டும். தமிழ்நாட்டிற்குள் தமிழையே தொடர்பு மொழி, பயிற்றுமொழியெனும் கல்வி மொழியாக்க வேண்டும் என்பதில் எவருக்கும் கருத்து வேறுபாடு இருக்க முடியாது. ஆனால் அத்தகைய மொழியைப் பயிற்று மொழியாக்குவதில் ஏற்படும் நடைமுறைச் சிக்கல்களை நாம் உணர்ந்தாக வேண்டும்.

1.தமிழ் மிகவும் தொன்மையான மொழி, வளப்பமான மொழி, இலகுவான மொழி என்று கூறிக் கொண்டு அரசியலில் ஆதாயம் பெறும் பொருட்டு அல்லாமல் அரசம் முழு மூச்சுடன் ஈடுபாடு கொண்டு கல்வியாளர்களுக்கு ஒத்துழைக்க முன் வர வேண்டும்.

2.உயர் கல்வியைத் தமிழிலேயே தருவதற்கு பல்வேறு அறிஞர்களாலும், ஆராய்ச்சியாளர்களாலும் தமிழாக்கம் செய்து தூசு படிந்து கிடக்கும் அனைத்து நூல்களையெல்லாம் சரிபார்த்து அச்சிட்டு அவற்றை எல்லாம் மக்கள் மயமாக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும் மேலும் ஏராளமான கலைச்சொற்கள் அடங்கிய நூல்களையெல்லாம் வரும் எதிர்காலத்திற்கும் ஏற்றவாறும், அறிவியல் வளர்ச்சிக்கு ஈடுகொடுக்கும் வகையிலும் வெளிக்கொணர அரசு முன் வர வேண்டும்.

3.தமிழ் வழிப் பாடல்கள் அனைத்தும் தட்டுப்பாடு இன்றி மாணவர்களுக்குக் கிடைக்க வழி வகை காண வேண்டும். தமிழகத்தில் தாய்மொழிக் கல்வியைப் பற்றி அறியாமலேயே ஒருவர் பட்டம் வாங்கலாம் என்ற அவல நிலையை ஒழிக்க வேண்டும். இத்தகைய இழிநிலை வேறு எந்த நாட்டிலும் இல்லை என்பதையும் நாம் நினைவிற் கொள்ள வேண்டும்.

4.தமிழகத்தில் பல்கிப் பெருகி வரும் ஆங்கில மழலையர் பள்ளிகள் அனைத்தும் தடை செய்யப்பட்டு அவைகள் தமிழ்வழி மழலையர் பள்ளிகளாக மாற்றப்பட்டு மாற்றம்பெறும் பள்ளிகளுக்கு மட்டுமே அரசு அங்கீகாரம் வழங்க வேண்டும்.

5.கட்டாயமாக தொடக்க வகுப்பிலிருந்து அய்ந்தாம் வகுப்புவரை ஆங்கிலத்தைக் திணிக்கக் கூடாது என்ற உறுதியான நிலைப்பாட்டை உருவாக்க வேண்டும்.

6.கல்வித்துறையைச் சேர்ந்த தேர்வுகளுக்கும் நுழைவுத்தேர்வு, தகுதித் தேர்வு முதலான அனைத்துத் தேர்வுகளுக்கும் வினாத்தாள்கள் தமிழிலேயே இருக்க வேண்டும். மேலும், தமிழிலில் எழுதும் மாணவர்களின் விடைத்தாள்களைக் தமிழ் தெரிந்த ஆசிரியர்களைக் கொண்டே மதிப்பீடு செய்ய வேண்டுவது மிக அவசியமாகும்.

7.ஆங்கில வழிக்கல்வி நிறுவனங்கள் அனைத்திலும் தமிழ் வழிப் பிரிவு ஒன்று துவக்கி செயல்படுத்த வேண்டும். இத்தகைய நிலையை அரசு மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் செயல்படுத்த ஆணையிட வேண்டும்.

8.1935-ம் ஆண்டின் இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் கல்வியானது மாநிலப் பட்டியலில் இருந்து பின்னர் 1976-ம் ஆண்டு அவசர காலத்தின் போது பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றப்பட்டது. மீண்டும் அதனை மாநிலப் பட்டியலுக்கு மாற்றி அந்தந்த மாநில அரசின் விருப்பத்திற்கிணங்க ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.

9.ஆனைத்திந்தியப் பல்கலைக்கழக நிதிக்குழுவின் (ரு.பு.ஊ) கிளைகளை ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் உருவாக்கி மாநில அரசுகளின் கருத்துகள் மற்றும் ஆலோசனைகளை கேட்டறிய வேண்டும்.

மேற்கூறிய பல்வேறு சிக்கல்கள் மற்றும் இடர்பாடுகளை கவனமாகப் பரிசீலித்து அரசு உரிய நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். அப்போது தான் தமிழைப் பயிற்று மொழியாக்குவது சாத்தியமாகும். மேலும் அனைத்து நிலைகளிலும் தமிழ்வழிக் கல்வியையும் நம்மால் எட்ட முடியும். இல்லையேல் இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் பயிற்று மொழித் தமிழானது நமக்கு எட்டாக் கனியாகவே இருக்கும் என்பது உறுதி.

உங்கள் நண்பர்களுடன் பகிருங்கள்.....

Leave a Reply

Your email address will not be published.